Maria Montessori – kobieta, która wyprzedziła epokę

Neurodydaktyka – wyraz odmieniany obecnie przez wszystkie przypadki. Pierwszy raz został użyty w połowie lat 80. XX wieku przez niemieckiego matematyka Gerharda Preißa. Następnie w 1997 roku w Niemczech ukazuje się książka profesora neurobiologii Geralda Hüthera „Biologia strachu. Jak ze stresu powstają uczucia”,  w której autor wyjaśnia, czym dla mózgu jest stres i jaki jest jego wpływ na efektywność uczenia się. W 2002 roku też w Niemczech ukazuje się książka Manfreda Spitzera – „Jak uczy się mózg ”. Dzięki tym i kolejnym opracowaniom badań dowiadujemy się, że lęk, presja, a także podawczy sposób nauki nie są dobre dla naszego, ludzkiego mózgu. Najlepszym sposobem, by nauczyć czegoś dziecko, jest miłość, uwaga, poświęcony czas oraz danie dziecku wolności, aby mogło eksperymentować. Bazowanie na ciekawości poznawczej dzieci i wykorzystywanie silnych stron mózgu sprawia, że dziecko chce się uczyć, osiąga sukces. Bo przecież wszystkie dzieci są zdolne, trzeba tylko dać im szansę, aby te zdolności pokazały. O tym wszystkim mówią współcześni neurobiolodzy i neurodydaktycy obserwujący mózgi podczas różnych aktywności człowieka.
31 sierpnia 1870 roku, a więc około 115 lat przed pojawieniem się terminu neurodydaktyka określającego nauczanie przyjazne mózgowi, w rodzinie Renilde Stoppani i Alessandro Montessori na świat przyszła Maria. Mała Maria dorasta w rodzinie, która uwielbiała czytać, a jej pierwszym nauczycielem oprócz matki był wujek –  Antonio Stoppani. Słynny opat, założyciel włoskiej geologii i autor przewodnika turystycznego po Włoszech. Rodzice Marii  mieli bardzo skrajne poglądy – ojciec był konserwatystą, matka starannie wykształconą zwolenniczką nowoczesnego liberalizmu. Konserwatywny ojciec widział Marię  w zawodzie nauczycielki, zresztą ta profesja w ówczesnych czasach była jednym z niewielu zawodów dostępnych dla wykształconych kobiet. Maria upierała się, że chce zostać lekarką. Wbrew ojcu, który uważał, że nie jest to zawód odpowiedni dla kobiety, ale wspierana  przez matkę w dążeniach do realizacji marzeń, w 1890 roku Maria Montessori przekroczyła bramę uniwersytetu medycznego w Rzymie. Początki na uczelni nie były proste, jednak Maria bardzo szybko udowodniła, że nie jest gorsza od swych kolegów. Na studiach radziła sobie świetnie i w 1896 roku otrzymała tytuł „Dottoressa” w dziedzinie psychiatrii. Po ukończeniu studiów rozpoczęła pracę w Klinice Psychiatrycznej. Zajmowała się dziećmi z niepełnosprawnością umysłową. Zauważyła, że wprowadzając pomoce pobudzające zmysły oraz poświęcając dzieciom czas i uwagę, rozwija ich potencjał intelektualny. Okazało się, że dzieci wcale nie były aż tak opóźnione, tylko nie miały możliwości rozwoju, ponieważ nikt nie poświęcał im czasu i uwagi. Dzięki spektakularnemu rozwojowi umysłowemu dzieci z Kliniki Psychiatrycznej Maria Montessori stała się sławna w swoim środowisku i otrzymała propozycję stworzenia miejsca, gdzie mogłyby przebywać dzieci z odnowionych slumsów pod nieobecność rodziców. Dzieci pracujących rodziców, zostające same w domu, z nudów niszczyły odnowione slumsy. 6 stycznia 1907 roku Maria Montessori otwarła swój pierwszy Dom Dziecięcy i  to właśnie tam dokonała odkryć, które stały się fundamentem jej myśli pedagogicznej. Uczęszczało do niego około 50 dzieci w wieku 2-6 lat. W 1909 r. Maria Montessori wydała swoją pierwszą książkę „Domy dziecięce”. Kolejne lata to okres popularyzacji metody i rozwój montessoriańskiej teorii pedagogicznej. Gdy do władzy we Włoszech dochodzi Mussolini, Maria Montessori otrzymuje propozycję współpracy, nie jest jednak zainteresowana. Wyjeżdża do Holandii. II wojna światowa zastaje ją w Indiach i tam spędza czas zawieruchy wojennej. Do Holandii wraca w 1946 roku. Umiera 6 maja 1952 roku , a więc około 30 lat przed użyciem pierwszy raz przez Gerharda Preißa słowa neurodydaktyka . Skąd więc u Marii Montessori tak niesamowita znajomość ludzkiego mózgu? Maria Montessori była genialnym obserwatorem dzieci i to dzięki tym obserwacjom dochodziła do wspaniałych odkryć . Jej wypowiedzi z początku XX wieku mają identyczny wydźwięk jak wypowiedzi współczesnych neurodydaktyków. Z całą pewnością można powiedzieć, że Maria Montessori to kobieta, która wyprzedziła swoją epokę. Nie wierzycie, to poczytajcie i porównajcie.